Mireille is vrijwilliger in het Inloophuis

Het is iets na 10:30 uur op vrijdagochtend. De deuren van het Inloophuis zijn net open en de rij bezoekers heeft zich naar binnen verplaatst. Er wordt plaatsgenomen aan de tafels en koffie wordt aangeboden. Mireille en de andere vrijwilligers begroeten de gasten en vragen hoe het met hen gaat. Het dikke pak sneeuw is net een paar dagen weg en buiten is het weer iets draaglijker. Toch heeft men zichtbaar uitgekeken naar een warme drank en wat sociale interactie.  

We nemen plaats aan een tafel achter in het Inloophuis. Mireille zit er ontspannen bij en begint met een glimlach te vertellen: “Veel gasten zien dit als een grote familie. Ik voel veel affiniteit met deze doelgroep en doe dit echt vanuit mijn hart. Ik was vroeger al gefascineerd door het werk dat De Hoop deed. Op een gegeven moment heb ik een jarenlang en intensief traject van een vriend meegemaakt. Hij had een bipolaire stoornis. Ik vond het mooi om hem te helpen en voelde een verlangen om me in te zetten voor de medemens. Ik dacht: wat kan ik hier verder mee? 3,5 jaar geleden heb ik een open sollicitatie gestuurd om vrijwilligerswerk te doen bij De Hoop. Ik mocht aan de slag in het Inloophuis. Ik sta hier in de keuken, dat is helemaal mijn plekje. Dat is wel bijzonder, want toen ik hier begon, had ik nog niet zo heel lang daarvoor een ongeluk gehad. Ik had mijn heup en rug gebroken en met lang staan had ik best veel last. Ik dacht: de keuken is niets voor mij.”  

Met een lach vervolgt ze: “De vaste keukenvrijwilliger viel uit. Ik heb het opgepakt, ben er gebleven en het is helemaal mijn plek geworden! Het is echt mijn ding, alsof ik nooit anders heb gedaan. Ik vind koken leuk en ik ben wel van de finishing touch: dat de borden er een beetje gezellig uit zien.”  

“Als iedereen eten heeft, maak ik graag even een rondje. Ik wil bezoekers het gevoel geven dat ze gezien worden en dat we net dat extra stapje voor hen willen zetten. Het wordt zo gewaardeerd als je gewoon even vraagt: ‘Hé, hoe gaat het? Smaakt het? Is alles naar wens?’” 

Mireille vertelt dat er op een drukke dag zo’n tachtig gasten in het Inloophuis kunnen zijn. “Dit zijn onder andere dak- en thuislozen, mensen met psychische problematiek en mensen zonder netwerk. Ze komen hier voor een warme maaltijd en een luisterend oor; dat is echt het speerpunt. Op allerlei fronten wordt er hulp aangeboden. Mensen kunnen ’s morgens hun vieze was afleveren, die wordt gewassen, opgevouwen en weer meegegeven. Mensen kunnen hier ook douchen en op woensdagen is er een kapper. 

De vrijwilligers bieden graag hulp waar nodig. Er is schuldhulpverlening, ondersteuning bij administratie en hulp bij ziekenhuisafspraken of problemen met huisvesting. Zo worden er kleine stappen gezet wanneer mensen vastlopen op maatschappelijk of psychisch vlak. Soms worden mensen begeleid naar de poli of een jobcoach. Alles is laagdrempelig en vrijblijvend. “Hier hoeven mensen niets”, benadrukt Mireille. “Ze komen hier vrijwillig.”  

“Het mooiste vind ik zelf de dagopening met de gasten”, vertelt ze. “Voor het eten lezen we een stukje uit de Bijbel. Dat wordt echt gewaardeerd. Het is heel laagdrempelig: we printen er een plaatje bij, zodat mensen het ook kunnen zien.” Mireille doet dit vrijwilligerswerk naast haar fulltimebaan bij het UMC. “Ik wil dit vrijwilligerswerk niet zomaar opgeven, omdat ik besef wat voor verschil het kan maken. Als ik hier binnenkom, voelt het als een warm bad. Als familie. Als thuiskomen.” De glimlach staat nog steeds op Mireilles gezicht als ze dit vertelt.  

Ze vervolgt: “Op dakloosheid ligt een stigma. Mensen denken vaak aan een verwaarloosde zwerver, maar zo is het niet. Je kunt om allerlei redenen dakloos raken. Het kan echt iedereen overkomen. Zeker als je geen vangnet hebt. Dat beseffen veel mensen niet. Mensen worden ontweken omdat ze bepaald gedrag laten zien. Ze worden genegeerd, of mensen zijn bang voor hen. Terwijl het ook gewoon mensen zijn. Al leg je maar even een hand op iemands schouder, dat kan al zoveel teweegbrengen.” 

“Het mooiste vind ik wanneer mensen zeggen: ‘Ik zie door jou heen de liefde van Christus voor mij.’ Of een moslimman die tegen me zei: ‘Ik wens je Gods zegen toe.’ Daar kan ik echt verwonderd van raken. Dat is bijzonder en zo waardevol. En dat gebeurt echt!” 

Haar vrijwilligerswerk zet Mireille inmiddels ook op andere plekken binnen De Hoop in. Ze zingt graag tijdens de lofprijsavonden en De Hoop on Tour. “Ik kwam al regelmatig bij de lofprijsavonden. Ik zag de mensen op het podium staan en dacht: dat zou ik ook zo leuk vinden! Ik durfde niet, maar ik wilde het heel graag. Na afloop van De Hoop on Tour heb ik gevraagd of ik een keer mee mocht zingen. Ik begon met meezingen tijdens de gastenbidstonden en daarna ging ik in de lofprijsband. Ik was hartstikke zenuwachtig”, zegt ze lachend. “Maar ik vond het zo mooi. Ik dacht: dit is wat ik wil.” 

Ik wil heel graag van betekenis zijn voor mijn medemens, juist voor degenen die het zo hard nodig hebben en als het ware aan de rand van de maatschappij ‘bungelen’. Dat is mijn drijfveer: mensen echt zien en horen. Ik voel me gezegend met de liefde van Jezus en daarvan wil ik graag uitdelen, zodat mensen met een glimlach en een warm hart de deur van het Inloophuis uitgaan. Op een hele laagdrempelige manier, ook al sta ik in de keuken, wil ik daar elke keer iets van laten zien en horen. Ik ga hier zelf ook met een glimlach vandaan. Dit is echt waar ik hoor.” 

Mireille sluit af met de Bijbeltekst uit 1 Johannes 4:19, die ze graag wil meegeven: “Wij hebben lief omdat Hij ons eerst heeft liefgehad.”